30/5/2008 - KARŞIDAN KARŞIYA -I-
I- Sözün kıvratan cazibesi konusunda Ört bas edilen hiçbir şey kalmamış. Düşünce vericisinden gelen sinyaller durum
suyuna akan bir hayatın şarkılarıysa çalan çalana! Oysa çıplaklık ne kadar yakışıyorsa deryada, suyla oynaşan tenlerde pul sıyırma.
Hani kırış kırış uykulu surat, yamulmuş bir yanakla sabaha kalkmak… Bu kaba
saba kaşeler şiirse el sürmüyorum daha. Kırdım dilin en can alıcı sırrını dediğim anda bir başka sır çıkmalı karşıma.
Dönüp duran
sarmalda inmeyen bir tansiyon ve hep!... i r t i f a!.. Düşmek, kaygan anlamların çelmesi! Korkuda ve istekte birleşir ki şiirde artık ne
durum vardır ne durumu yaratan fikir. Ölümün ince çizgisinden gidilir gelinir. II-Yumuşak dokunuşlarla kuytularda dolaşmak… Sözden nefes nefese kalan yutaklar boğulmasın. Zaten hayatın dip köşelerini
görenler
için renk kuyusunu bulmamak olası değil. Öyle ise bir de çağlayanların serinliğinde
dinlence gerekir. Koyaklar varsın dursun. Zaman mağarasına girdiğimizde nasıl
olsa
bir şekilde karşımıza dikilir. Hiç ak, karanın şahidi olur mu? Grinin kıvamında buluşursa belki! Zaman kırıkları, tabanlarımızda derin yaralar açsa da düşünmek gerek: niçin,
niçin
geçtiğimiz yollar bizimdir. İçimiz kaynar, demiri büker, zifti eritir. Peki, kızıl bir renkte gözlerimiz neden
kamaşır? Mavide dinginlik, yeşilde dirim!… Siyah asildir de neden, neden içe
seslenir? Düş yasla bulunur, Pembe can kaynatır. …Düşünce, dil dilden, beynimiz dipten, dilimiz birden yarılır. III-dağım karşımda hep dumanlı durur Uzanır alırım! arada nabızlarımdan bağırır —Ayşeeeeee! ‘Daha dur!…’ derim demesine de ensemde soluğunu duyarım. Birden kaynamaya başlar kazanlar. Ateşe dayanmak, köpüren alevi tutmak, taşan her damlayı anlama katmak,
kalemi yürek, maşası ruh, yaz babam yazar parmaklar… Bu da bir başka hayat zamanlarımdır. IV-Sindirim Yanlış bir sözün insan ruhuna verdiği onulmaz izi kim bilebilir. Acıtan sözler
kulaklarda çığlık çığlığa güzlerken, tersine dolar bardak, düzüne dökülür. İç denge
altüst dış denge mahzun içlenir. Olabilecek en kötü ima olabilecek en olumlu imlâyla
karşılaşsa da mazgalları tıkanan bir şehrin sağanağa yakalanan toprağı, bozgun
sularla çevrilir. Yüreğe son yağmuru indiren, çelimsiz bir bulut bile olsa kaçınılmaz
son. Sıkı tutunmak, tutunacak bir dalı olmayanlar için zor!... En önemlisi halatını
bağlayacak bir limanın olması ve toprağın o dirim sağlayan yeşile uyanmasıdır.
Bereketiyle, vahaya isterseniz maviden gökyüzü, isterseniz uçacak on binlerce
kanat çizin bence en önemli şey ... Hazmınız! V-Bilinmeyeni saklamak nasıl oluyorsa!
Yalan! Bu demektir ki hepsi! Ölüm, resimde bir kuğu gibi salınırken öp beni beyazlığında. Dalında suç deren,
pıtrak dölün içindeki çağda… “Dur” desem de durma. Daha girilmedik odalarda bekleyen muamma, anlamı
içinde koruyan dağ... Gibisi fazla bir dolan denizinde yüzen, gemisi karaya çıkınca,
bayrağı dalga dalga. Hiç konuşma. “Sus”u oyna ki repliği veren dünya, ağdası parlayan ten ayıbında. Dinleti! “ yandan yavrum yandan” şarkısında kıvırtan, onca kaytan seyirci alkışlayanda, deli
deli söken şafakta bul çimenini. Uzan dağında uzanan lalesi, çiğdemi, şebnemi,
katmerlisi… Destele, deste deste çiçeklerini. İster kurut, ister taze taze diz vazoya. Geç karşısına kokla! Değer olan neydi hayatımızda? VI-Burulmuş Hikâyeler Bu zaman, başka zaman!.. Geniş salonlar ve büyük kapılar ardında büyük sancılar
duruyor. İçinde her türlü ihtiyaca cevap veren dolaplar… Göz gözü görmeden verilen konforlar, tarihin en şaşaalı turunda peçesi ipek,
entarisi
sırma kadınlar saklanıyor. Kırma belli çocuklara, devşirme redifler içinde kızlar ağası burulmuş hikâyeler
pazarlıyor. Okuması yok, yazması çok bir dergâhın geveze yanığı ortalıkta dolanırken …
Bakmayın siz, devrilen koca bir saltanatın sallanan beşiğinde rüşt çocukların
doğduğuna ‘’e eli ele üleli embürleyli eb eb /be beli belebüleli bembürleyli beb beb/ te teli
teteletüteli tembürleyli teb teb…’’ diye giden tekerlemede uçuşan perde arkası
perdah, parende atıyor. Geniş mekânlarda kayboluşun eşiğine bile değmeden, bir oda iki oda üç oda…
Kırkının kulpu da açılmıyor. Ne yapsın böyle bir maniyi yamak, kadifeden
kesesinde dökme anahtarlar taşıyor. Nedir, ne değildir derken evlâdiyelik hanedan tarih kapatıyor. VII- “Hepsi Düştü” “…!” Bu o kadar hafif bir sözcük değil. Söylenmek istenen ama ne yazık zaman zaman
söyleyemeyen dillerin gözlerinde belirir. Galiba eriyen gerçekler bileklere kadar
indiğinde dillenir ki gelişmelere cuk oturan “eline yüzüne…” meselesiyle ortaya
çıkar. Bulaşan bulaşmıştır ya, üste başa dökülen lekeler nasıl çıkarılır? Yol gösterilemez. Şimdi ne yapılırsa yapılsın değiştirilemeyen bir kara vardır. İsterse kaymak gibi
kireç sürülsün isterse kaynatılsın, isterse derecesi yüksek güneşe asılsın. Rengi
solmayan tek şeydir. Oynayan! şimdi ağzıyla kanat yolsa nafile, bir kere göz sözü görmüştür ki
büyütülen iç enerji şimdi üstü sıyrılmış soygun bir tel! Değdiğinde en küçük bir yere … Düşünmesi bile… Demek ki ruh üşümesi bu!.. Buz kesen kırmızı… Duyduğu şey öfke mi, yoksa karanlık bir köşede karşısına çıkan gölge hışırtısının,
yitik bir ad artçısı olduğunu öğrenmesi mi? Hangisi olursa olsun, dönemeçlerin sonunda, hep bir elin varlığını bilmesi yeterlidir. Üstü mühürlü bir payla dolaşması ve gerine gerine ver… El ele söylemezken yazıyı Hepsi düştü! VIII- güne bAktı bu titreme, zorlanan kapıdan olanca hızıyla içeri doluşan soğuğu karşılamaktı.
buğulanan aynaların göstermediği yara. bilmiyordu, zaman ne zamandı. ama unutamayacağı bir bakışta tamamen kapattı
ne var ne yok, gözü kUlağı …güne bAktı akrebin kuyruğu bolca yağmurdu. çatıları döven, güneşi görmeyen bir şehir gibi susuyordu. bir tek o. bir tek o elinin içinde sEğiren duyguda. yAğıyor yAğıyordu! aklın almadığı, hiçbir rengin kırmadığı bir tuvali bOyuyordu. bütünüyle görünen, bütünü bÖlünmeyen parça parça bir parçalanmışlıkta, duymak
buydu bütün hislerin uyuşması, karışmış karıncalanmış bir yoğunluk.. hayat! asılan mıhsız bir çerçevede ağırlaşan yokluğun gÖzü ...İnce bir yolun sapağında,
örselenen çAkılın, cAnı acıtan vurgusuyla kAnıyordu. yolcusu can cana bİten bir
ruhun ne olduğunu kimse çözemiyordu. bulunan renk sOnsuzca sÜzülüyordu. * bitmez bir kökün damarıyla tutunan… fikrim! Bilmedim, neydi ıslak bir yeşilin en Karayemişi kekre, rengi koyu damak lekesi öptü ruhumdan öldüm, bittim. IV- ….aşk benim!
ayşe keskin/ Trabzon
| 
